KOMENDA GŁÓWNA STRAŻY GRANICZNEJ
      AL. NIEPODLEGŁOŚCI 100
      02-514 WARSZAWA
      e-mail: boin.kg@strazgraniczna.pl

     www.strazgraniczna.pl

      ARCHIWUM STRAŻY GRANICZNEJ
      BIURO OCHRONY INFORMACJI
      UL. ŻOŁNIERSKA 4
      71-210 SZCZECIN
      e-mail: archiwum.sg@strazgraniczna.pl

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDzisiaj389
mod_vvisit_counterWszystkich3688144

Aktualnie: gości 45 połączonych
IP gościa: 10.160.129.103
 , 
Dzisiaj: Paź 22, 2017
Start FORMACJE


Leon Braziulewicz

leon_braziulewiczppłk Leon Braziulewicz urodził się 20 grudnia 1892 r. w Petersburgu, był synem Justyna i Urszuli z Maliszewskich. Ukończył 6 klas Gimnazjum św. Katarzyny w Petersburgu oraz kursy buchalterii. Wykonywał zawód bankowca, pracował w banku w wydziale giełdowym. Wstąpił do armii rosyjskiej w stopniu szeregowca w listopadzie 1914 r. Został przydzielony do 176 rezerwowego pułku piechoty. Pod koniec kwietnia 1915 r. trafił do Szkoły Chorążych w Oranienbaumie1. Po jej ukończeniu służył przez miesiąc w 120 rezerwowym marszowym baonie. We wrześniu 1915 r. przeniesiono go do 123 pułku piechoty na stanowisko dowódcy kompanii i baonu. W połowie stycznia 1917 r. oddelegowano go do służby w 676 pułku piechoty jako dowódca kompanii szkoły podoficerów i baonu. Dnia 25 sierpnia 1917 r. odszedł z armii rosyjskiej i od 2 września 1917 r. służył w 3 pułku strzelców w I Polskim Korpusie jako dowódca kompanii i baonu w randze podkapitana. Do Wojska Polskiego wstąpił 6 listopada 1918 r. Od listopada 1918 r. do października 1919 r. przebywał jako słuchacz na oficerskich kursach mierniczych w Warszawie. Następnie przeniesiono go do służby frontowej w 55 Poznańskim pułku piechoty. Podczas wojny polsko-bolszewickiej od 26 sierpnia 1920 r. dowodził I baonem, z którym stoczył ciężkie boje. W pułku pozostał do 7 maja 1922 r. Kolejne lata służby spędził w 70 pułku piechoty, początkowo dowodząc I, a później III baonem. W 1924 r. skierowano go na trzymiesięczny kurs oficerów sztabowych. W następnych latach pełnił również obowiązki komendanta garnizonu w Jarocinie. W czerwcu 1927 r. odkomenderowano go do 44 pułku piechoty na stanowisko komendanta składnicy wojennej w Włodzimierzu. Został przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31 sierpnia 1929 r. Cieszył się dobrą opinią swoich przełożonych. Dowódca 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich ppłk Gustaw Paszkiewicz uważał go za bardzo pracowitego i sumiennego, śmiałego i dzielnego w boju. Doceniano jego inteligencję i doświadczenie wojskowe, wzbudzał zaufanie zarówno oficerów jak i żołnierzy.

Do służby w Straży Granicznej został przyjęty 1 lipca 1929 r. na stanowisko kierownika Inspektoratu Granicznego Brodnica, na którym pozostał do 3 maja 1934 r. Następnie mianowano go kierownikiem Inspektoratu Granicznego Ostrów. W 1936 r. na trzy miesiące przeniesiono go na stanowisko komendanta Centralnej Szkoły Straży Granicznej w Rawie Ruskiej (kwiecień-lipiec 1936 r.), po tym okresie powrócił na poprzednie miejsce służby. Od 7 października 1937 r. pełnił funkcję oficera wywiadowczego2, jednocześnie będąc kierownikiem IG Ostrów. Przez wiele lat zasiadał w Komisjach Dyscyplinarnych przy Mazowieckim Inspektoracie Okręgowym, a od 1934 r. przy Wielkopolskim Inspektoracie Okręgowym (jako przewodniczący lub zastępca przewodniczącego). W 1930 r. mjr. Leona Braziulewicza uhonorowano Odznaką Pamiątkową Straży Granicznej, a w marcu 1936 r. otrzymał Złoty Krzyż Zasługi.

Z dniem 31 marca 1938 r. przeniesiono go w stan nieczynny, a z końcem września tegoż roku przeszedł w stan spoczynku.

Po odejściu ze służby w Straży Granicznej podjął pracę w Zakładach Ostrowieckich na stanowisku kierownika działu wojskowego. W pierwszych dniach po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 r. powierzono mu zadanie zabezpieczenia i wywiezienia na wschód tajnej dokumentacji Centralnego Okręgu Przemysłowego. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na terytorium Polski, kolumna ewuakuacyjna została rozwiązana. L. Braziulewicz powrócił do Ostrowca Świętokrzyskiego w październiku 1939 r. i ponownie podjął pracę w Zakładach Ostrowieckich. Jednocześnie włączył się w organizację Związku Walki Zbrojnej- Armii Krajowej. Często wyjeżdżał do Warszawy, współpracował m. in. z gen. Michałem Karaszewiczem-Tokarzewskim i płk. Stefanm Grotem-Roweckim. Został aresztowany z grupą kilkudziesięciu mężczyzn z 15/16 września 1942 r. w związku z wysadzeniem mostu i gazociągu przez grupę dywersji Związku Odwetu AK.3 Po kilkudniowych przesłuchaniach wszystkich skazano i stracono 30 września 1942 r. na ostrowieckim rynku.4

Żonaty z Eugenią z Kostkowskich, mieli córki Marię Apolonię (ur. w 1922 r.), Wiesławę Władysławę Grażynę (ur. 1924, zm. 1924 r.) i Annę Marię (ur. 1926 r.).

 

Odznaczenia:

Św. Jerzego 4 klasy

Św. Stanisława 3 klasy z mieczami i kokardą

Św. Stanisława 2 klasy z mieczami

Św. Anny 3 klasy z mieczami

Św. Anny 2 klasy z mieczami

Św. Anny 4 klasy „za waleczność”

Krzyż Walecznych

Złoty Krzyż Zasługi

 

 

Źródła:

Archiwum Straży Granicznej, Komenda Straży Granicznej

Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. CAW I 481.B.12044

 

Fotografia: Zeszyty Kombatanckie, zeszytykombatanckie.pl

 

Opracowała: Karolina Piekarz, Archiwum Straży Granicznej

1Obecnie miasto Łomonosow w okolicach Sankt Petersburga

2Rozkaz Wielkopolskiego IO nr 26, 19.10.1937 r., pkt. 2., sygn. 190/9.

3Zeszytykombatanckie.pl/bialo-czerwona-nad-ostrowcem-swietokrzyskim/ (dostep 26.11.2015 r.)

4www.ostrowiec.info (dostęp 29.08.2011 r.)

 

braziulewicz



 
Witalis Brzeski
brzeskipodkomisarz Witalis Brzeski, ur.: 28 marca 1894 r. w Białej Cerkwi – Rosja, syn: Ryszarda i Marii, wyznanie: rzymsko-katolickie, narodowość: polska, wykształcenie: studiował na Wydziale Prawniczym, zwarł związek małżeński z Janiną Ejsmond, z którą miał syna Leszka. Po ukończeniu nauki w szkole, w 1914 r. wstąpił na Wydział Chemiczny Uniwersytetu w Kijowie. Podczas I wojny światowej, 25 stycznia 1916 r. został zmobilizowany do armii rosyjskiej, gdzie otrzymuje skierowanie do 4 Studenckiej Szkoły Oficerskiej w Kijowie. Po zakończeniu nauki, jesienią 1916 r. w stopniu chorążego został przydzielony do 89 Rezerwowego Pułku Piechoty. Z chwilą wybuchu rewolucji w 1917 r. wstąpił do Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego, gdzie zorganizował koło żołnierzy polskich w garnizonie wojskowym w miejscowści Szuji na terenie Rosji. W grudniu 1917 r. został przerzucony wraz z jednostką na front rosyjsko-niemiecki, z którego zbiegł i wstąpił do III Korpusu Polskiego. W korpusie zajmował się werbowaniem ochotników do wojska. W czerwcu 1918 r. po rozwiązaniu Korpusu przez austriaków, rozpoczyna działalność konspiracyjną na terenie Kijowa. Wiosną 1919 r., po zajęciu Kijowa przez bolszewików, podejrzany o szpiegostwo zostaje aresztowany i osadzony w więzieniu w Białej Cerkwi. Ucieka z więzienia i ukrywa się we wsi Szamarajówka, aż do zajęcia terenów przez Wojsko Polskie. W grudniu 1919 r. zgłasza się jako ochotnik do wojska, gdzie otrzymuje przydział do 78 Pułku Piechoty, z którym przeszedł kampanię wschodnią[1]. 30 października 1923 r. w stopniu podporucznika zostaje przeniesiony do rezerwy. Pod koniec 1923 roku, wstąpił do Straży Celnej. Po zaprzysiężeniu został skierowany do ISC Drohobycz, gdzie pełnił służbę na granicy polsko-czechosłowackiej. W 1925 r. został przeniesiony do Komisariatu SC w Siankach. Po reorganizacji służb granicznych, w marcu 1928 r. wstąpił do Straży Granicznej. We wrześniu 1939 r. został zmobilizowany do batalionu „Sejny” KOP. Z chwilą wkroczenia Armii Czerwonej do Polski, przekroczył granicę polsko-litewską i został internowany na Litwie. Prawdopodobnie w październiku 1939 r. udało mu się zbiec z obozu. Przedostał się do okupowanego kraju i włączył się do konspiracji. Został zaprzysiężony w konspiracji 1 grudnia 1939 r. W latach 1941- 1942 pełnił obowiązki Komendanta Obwodu ZWZ - AK Sokółka, a od 1942 r. pełnił obowiązki szefa Oddziału II Komendy Okręgu AK Białystok. Po zajęciu terenów wschodnich przez sowietów został 1 grudnia 1944 r. zatrzymany przez Smiersz i osadzony na terenie ZSRR w obozie kontrolno-filtracyjnym Nr 283 w Stalinogorsku. Zwolniony po rocznym pobycie w obozie. Powrócił do Polski w grudniu 1945 r. Po powrocie do kraju ponownie włączył się w nurt konspiracji. W latach 1946-1947 pełnił obowiązki prezesa Okręgu WiN na terenie Białostocczyzny. W kwietniu 1947 r. w Zambrowie ujawnił się przed Komisją Amnestyjną. Po ujawnieniu się zamieszkał w Warszawie, a następnie w Olsztynie, gdzie pracował w Urzędzie Celnym jako kierownik Wydziału Karnego. Po zwolnieniu ze służby w UC, podjął pracę w Centrostalu. W 1960 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł 20 grudnia 1975 r. w Olsztynie[2].
Przebieg służby w SG: w 1928r. oficer wywiadowczy IG w Nowym Zagórzu 25 stycznia 1929 r. został zaprzysiężony do służby w SG w latach 1930 – 1934 kierownik K-tu Worochta, IG Stryj w 1935 r. zastępca przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej przy Wschodnio-Małopolskim IOSG w 1938 r. kwatermistrz IG Stryj 15.03.1939 r. po likwidacji Obwodu SG Stryj został przeniesiony do Obwodu Suwałki na stanowiski kwatermistrza Obwodu. 

Awanse:
aspirant (1928)
podkomisarz (1929)
w WP kapitan (1942)
major (1944)

Odznaczenia w SG:
Srebny Krzyż Zasługi,
Medal Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości,
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921,
Order Wojenny Virtuti Militari V kl. (1944),
Krzyż Walecznych (1942),
Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (1946).
 

CDIA we Lwowie, Fond 204/2/792
Opracował: Piotr Kozłowski


[1]Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości, Centralne Archiwum Wojskowe im. mjr. Bolesława Waligóry w Rembertowie, Odrzuc. 21.06.1938 Brzeski Witalis, s.2

[2] Na podstawie informacji przekazanych przez Piotra Łapińskiego.


 
Franciszek Burian
mjr/płk. Franciszek Burian (ur. 8 XII 1897 w Zenicy). Żołnierz Legionów Polskich (od 1914), 10. Pułku Piechoty Ziemi Cieszyńskiej (od 1918); żołnierz w wojnie polsko-bolszewickiej; członek Tajnej Organizacji Wojskowej we Frysztacie; żołnierz 4. pułku strzelców podhalańskich, 54. pułku piechoty; służba w Korpusie Ochrony Pogranicza; inspektor Straży Granicznej (od 1937); komendant obwodu Straży Granicznej w Gdyni; dowódca II batalionu rezerwowego Lądowej Obrony Wybrzeża (od 8/9 IX 1939); jeniec oflagów II A Prenzlau, VIII A Kluczbork, XII A Hadamar (od 1940), VII A Murnau (od 1942). Rocznik Oficerski 1923; Rocznik Oficerski 1924; Rocznik Oficerski 1932; E. Długajczyk, Polska konspiracja wojskowa..., s. 216; Kępa Oksywska 1939. Relacje uczestników walk lądowych, wstęp, wybór i oprać. W. Tym, A. Rzepniewski, Gdańsk 1985, passim; http://www.straty.pl/index.php/pl/szukaj-w-bazie [dostęp: 16 IV 2012].

Biogram zamieszczony w: Aparat bezpieczeństwa wewnętrznego wobec żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza i funkcjonariuszy Straży Granicznej, Warszawa 2013, s. 268.

 
Antoni Bryski
antoni_byrski Strzelec Antoni Byrski (ur. 1912 r.) służbę wojskową rozpoczął w 12 pp, skąd w połowie marca 1935 r. przybył do Batalionu KOP „Kleck". Stamtąd został skierowany do kompanii karabinów maszynowych. We wrześniu 1936 r. otrzymał prawo do noszenia odznaki KOP, a pod koniec miesiąca przeniesiono go do rezerwy.
W wojnie obronnej 1939 r. walczył w składzie 114 pp, wchodzącego w skład 41 Dywizji Piechoty. Dnia 26 września 1939 r. w Biłgoraju dostał się do niewoli sowieckiej. Trafił do łagru na Ukrainie, gdzie pracował przy budowie dróg. Dwa lata później został wcielony do Armii Andersa, z którą przeszedł szlak bojowy – przez Bliski Wschód do Monte Cassino. Tam brał udział w bitwie w składzie 1 kompanii 17 Batalionu Strzelców 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Poległ 17 maja 1944 r. pod San Angelo.
Został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Brytyjską Gwiazdą za wojnę 1939-1945, Brytyjską Gwiazdą Italii.

Opracowano na podstawie materiałów przekazanych przez K. Gawędę
 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 następna > ostatnia >>

Strona 9 z 30
© 2011 Komenda Główna Straży Granicznej
Projekt graficzny: Katarzyna Sadło
webmaster: Zbigniew Malinowski
Wykonanie: Archiwum Straży Granicznej
Serwis informacyjny SG