KOMENDA GŁÓWNA STRAŻY GRANICZNEJ
      AL. NIEPODLEGŁOŚCI 100
      02-514 WARSZAWA
      e-mail: boin.kg@strazgraniczna.pl

     www.strazgraniczna.pl

      ARCHIWUM STRAŻY GRANICZNEJ
      BIURO OCHRONY INFORMACJI
      UL. ŻOŁNIERSKA 4
      71-210 SZCZECIN
      e-mail: archiwum.sg@strazgraniczna.pl

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDzisiaj388
mod_vvisit_counterWszystkich3688143

Aktualnie: gości 44 połączonych
IP gościa: 10.160.129.103
 , 
Dzisiaj: Paź 22, 2017
Start FORMACJE


Stanisław Tessaro
 
gen. bryg. Stanisław Tessaro ps. ZOSIKgen. bryg. Stanisław Tessaro ps. Zosik, s. Władysława i Dominiki z domu Biernackiej, ur. 24.06.1891 r. w Białej Podlaskiej. W 1909 r. ukończył siedmioletnią szkołę z egzaminem dojrzałości w Warszawie. W latach 1909 – 1910 był słuchaczem Politechniki Lwowskiej na Wydziale Budowy Maszyn. Podczas studiów wstąpił do Związku Walki Czynnej, gdzie w 1912 r. uzyskał tytuł oficera Związku. Tytuł umożliwił mu awansowanie na instruktora szeregu Kół Związku Walki Czynnej, a następnie Związku Strzeleckiego na terenie ziem zaboru rosyjskiego. W sierpniu 1914 r. wstąpił do Legionów Polskich, gdzie został dowódcą 2 kompanii kadrowej, następnie służył w 1 pułku piechoty Legionów, biorąc udział we wszystkich jego walkach. Podczas bitwy pod Dęblinem 22 października 1914 r. został ranny, lecz odmówił zgody na ewakuację do szpitala i pozostał w pułku. W 1917 r., jako dowódca batalionu 1 pułku piechoty Legionów nie złożył przysięgi na wierność cesarzowi Wilhelmowi I, za co został internowany w Szczypiornie. W czasie pobytu w obozie pełnił funkcje propagatora idei niepodległościowych marszałka Piłsudskiego wśród osadzonych. Za swoją działalność został przez Niemców wywieziony do Hawelbergn, a stamtąd przez Rastatt do Werl. Został zwolniony z niewoli w październiku 1918 roku. Po powrocie do kraju wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie otrzymał pseudonim ZOSIK. W okresie tym brał udział w akcji rozbrajania Austriaków na terenie Lublina. Z chwilą odzyskania Niepodległości został komendantem garnizonu w Zamościu, gdzie stacjonował batalion 35 pułku piechoty. W trakcie pełnienia obowiązków komendanta garnizonu został 28.12.1918 r. wraz z częścią oficerów aresztowany przez zrewoltowanych pod wpływem agitacji komunistycznej żołnierzy batalionu 35 pp. Uwolniony 29.12.1918 r. przez przybyłe na pomoc z Lublina oddziały piechoty dowodzone przez mjr Leopolda LIS-KULĘ, przyczynił się do przywrócenia  porządku w Zamościu. Następnie pełnił kolejno stanowiska dowódcy: Grupy Operacyjnej w 2 Dywizji Piechoty Legionów (maj 1919 r.) oraz 2 Pułku Legionów (lipiec 1919 r.). Brał udział w bitwach pod Lidą, Mołodecznem, Mińskiem Litewskim i Borysowem. Od lipca do września 1920 r. w stopniu pułkownika dowodził 3 Brygadą Piechoty. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej w marcu 1921 r. objął dowództwo 2 Brygady Piechoty Legionów, a następnie we wrześniu tego roku został dowódcą piechoty dywizyjnej 30 Dywizji Piechoty. Stanowisko to pełnił do maja 1926 r. Z dniem 22 maja 1926 r. został mianowany dowódcą 30 Dywizji Piechoty. W drugiej połowie 1929 r.[1] mianowano go dowódcą Korpusu Ochrony Pogranicza. Pod koniec października 1930 r. objął stanowisko dowódcy Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. Tam zmarł nagle w trakcie wykonywania obowiązków służbowych (9 marca 1933 r.). Zwłoki złożono na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Tessaro pozostał kawalerem.

1_pic_1-a-1378
opis

Awanse :

Porucznik (1914)
Kapitan (1915)
Major (1918)
Pułkownik (1920)
Generał brygady (1927)

Odznaczenia:

Krzyż Virtuti Militari V klasy
Order Odrodzenia Polski III klasy[2]
Złoty Krzyż Zasługi
Krzyż Niepodległości
Krzyż Walecznych – 4 krotnie

Bibliografia:

T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991.
P. Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994.
W. Mrugała, Generał brygady Stanisław Tessaro, praca zb. pod red. naukową Bogusława Polaka „Z dziejów Polskich formacji Granicznych”



[1] P. Stawecki w Słowniku biograficznym generałów Wojska Polskiego 1918-1939, podaje datę 6 sierpnia. Natomiast według mjr Wiesława Mrugały w jego biogramie zamieszczonym w pracy zbiorowej zatytułowanej Z dziejów Polskich formacji Granicznych miało to miejsce miesiąc później tj. 6 lipca 1929 r.
[2] Wiesław Mrugały w biogramie swojego autorstwa  zamieszczonym w pracy zbiorowej zatytułowanej Z dziejów Polskich formacji Granicznych podaje że otrzymał Order Odrodzenia Polski II klasy.

 

 
Jan Kruszewski
gen. bryg. Jan Kruszewski
gen. bryg. Jan Kruszewski, s. Kazimierza i Wiktorii z Kołakowskich, ur. 18.06.1888 r. we wsi Aleksandrowo pow. Ciechanów, woj. warszawskie. W latach 1898-1905 uczęszczał do gimnazjum w Płocku, skąd został wyrzucony za udział w strajku. W 1906 r. kontynuował naukę w gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej, które ukończył w 1907 r. Następnie wyjechał do Szwajcarii, gdzie podjął studia na wydziale medycyny Uniwersytetu w Genewie. W 1908 r. przeniósł się na Uniwersytet w Krakowie (także na wydział medyczny). W 1913 r. ponownie udał się na Uniwersytet w Genewie, gdzie wstąpił do Związku Strzeleckiego. W 1914 r. skończył kurs podoficerów. Od sierpnia 1914 r. do lipca 1917 r. służył w Legionach Polskich, był m.in. dowódcą  4 plutonu 1 kompanii III baonu 1 pułku piechoty, dowódcą kompanii w II baonie 1 pułku, dowódcą 2 kompanii I baonu 1 pułku piechoty, dowódcą niższej szkoły oficerskiej w I baonie 1 pułku piechoty oraz dowódcą 2 kompanii 6 kursu wyszkolenia Legionów Polskich. Brał udział w walkach podczas I wojny światowej m.in. w bitwach i potyczkach : pod Kielcami, Uciskowem, Korczynem, Opatowem, Policzną, Laskami, Uliną Małą, Pisarzową i Limanową  (1914 r.) oraz nad Nidą i pod Konarowem (1915 r.). W czasie walk został ciężko ranny, po okresie rekonwalescencji powrócił do 1 pułku. W czerwcu 1917 roku zawarł związek małżeński z Ireną Leszczyńską. Dnia 29 lipca 1917 r. za odmowę złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Wilhelmowi I został internowany w obozie w Benjaminowie, z którego zwolniono go w kwietniu 1918 roku. Po uwolnieniu wstąpił do Wojska Polskiego, w którym zajmował wiele różnych stanowisk służbowych, był m.in. dowódcą kompanii w 2 Pułku Piechoty Polskiej Siły Zbrojnej (IV-XI 1918 r.), dowodził obozem rekrutacyjnym „Jabłonna” (XI 1918 r.-I 1919 r.), był dowódcą grupy „Jabłonna” w Warszawie (I-III 1919 r.). W okresie od czerwca 1919 r. do października 1926 r. dowodził baonem w 1 pułku piechoty, a następnie objął stanowisko dowódcy tegoż pułku. Od października 1926 r. do marca 1928 r. był dowódcą piechoty dywizyjnej 1 Dywizji Piechoty Legionów, a następnie dowódcą tej dywizji. Od dnia 14 października 1930 r. do sierpnia 1939 r. był dowódcą Korpusu Ochrony Pogranicza. Podczas wojny obronnej 1939 roku dowodził Grupą Operacyjną własnego imienia, znajdującą się w składzie armii obwodowej „Prusy”. W trakcie działań wojennych 27 września 1939 r. dostał się do niewoli niemieckiej do Oflagu Murnau VIIA, gdzie przebywał do chwili uwolnienia przez wojska amerykańskie w kwietniu 1945 r. Po uwolnieniu osiedlił się we Francji. Zmarł 28 marca 1977 r.  w Domu Spokojnej Starości Polskiego Funduszu HumanitarnegoLailly-en-Val.

Awanse:

Porucznik (1915)
kapitan (1918)
podpułkownik (1919)
pułkownik (1923)
generał brygady (1931)

Odznaczenia:

Order Virtuti Militari klasy V
Order Polonia Restituta klasy III i IV
Krzyż Niepodległości.
Krzyżem Walecznych, - czterokrotnie
Złotym Krzyżem Zasługi

Bibligrafia:

J. Gacek, Generał brygady Jan Kruszewski, Praca zbiorowa pod red. B. Polaka zatytułowana: „Z dziejów Polskich Formacji Granicznych 1919-1939”, Koszalin 1998.
T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991.
P. Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994.

www.wikipedia,com.pl

1_pic_1-w-238 2_pic_1-w-239 kruszewski1
opis
opis opis
 
3_pic_1-w-200 4_pic_1-w-1732 5_pic_1-w-240
opis opis opis

kruszewski2 6_pic_1-w-1812
opis opis






 
Wilhelm Ruckemann - Orlik
gen.bryg. Wilhelm Orlik – Rückemanngen. bryg.  Wilhelm Rückemann - Orlik s. Edmunda i Józefiny z Stetkiewiczów, ur. 1 VII 1894 we Lwowie. W 1912 r. zdał maturę w szkole realnej we Lwowie. Naukę kontynuował na Politechnice Lwowskiej na Wydziale Dróg i Mostów. Jako student należał do Polskich Drużyn Strzeleckich oraz do związku niepodległościowego „Zarzewie”. W tym czasie był także członkiem młodzieżowej organizacji Zakon Zbawienia Polski. 
       Po wybuchu I wojny światowej zaciągnął się do Legionów Polskich, obejmując dowództwo  plutonu w 1 pułku piechoty I Brygady Legionów (sierpień 1914 r.). Wtedy też został ranny w bitwie pod Laskami. Po pobycie w szpitalu w Krakowie, Cieplicach Czeskich i Wiedniu pełnił kolejno stanowiska: dowódcy kompanii III batalionu uzupełnień, następnie dowódcy batalionu w 6 pułku piechoty. W marcu 1917 r. został wysłany na kurs wojenny dla oficerów Sztabu Generalnego w Warszawie, po ukończeniu którego wrócił do 6 pułku piechoty. W okresie kryzysu przysięgowego został zdegradowany za odmowę złożenia przysięgi państwom centralnym. Od 1 IX 1917 r., po likwidacji Legionów Polskich, pełnił służbę w 19 pułku strzelców armii austriackiej jako tzw. jednoroczny ochotnik, a następnie był kursantem w Szkole Oficerów Rezerwy. Po ukończeniu kursu mianowano go dowódcą plutonu i oficerem instruktorem w grupie wyszkolenia strzelców w 19 pułku. Jednocześnie był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. W Wojsku Polskim pracował w Głównej Komendzie Organizacji Werbunkowo-Agitacyjnej w Kijowie. Dnia 29 XI 1918 r. dostał się do niewoli ukraińskiej, skąd udało mu się zbiec w czerwcu 1919 r. Powrócił do służby w Wojsku Polskim na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu zapasowego 6 pułku piechoty Legionów (czerwiec 1918 r.). Następnie mianowano go adiutantem sztabu III Brygady Legionów, a od 6 I 1920 r. dowódcą II batalionu. Od 23 lipca 1920 r. dowodził 132 pułkiem piechoty, a po jego likwidacji objął dowództwo 1 pułku czołgów.  Od dnia 10 IX 1921 r. (z chwilą rozwiązania 1 pułku czołgów) pełnił funkcję inspektora czołgów w Departamencie Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. Na przełomie 1920/21 r. został oddelegowany na Kurs Informacyjny dla Wyższych Dowódców w Warszawie. W 1922 r. odbył dziewięciomiesięczny kurs czołgów we Francji w Wersalu. Po powrocie do kraju  objął stanowisko dowódcy 1 pułku czołgów, a następnie szefa wydziału broni pancernej Departamentu Inżynierii MSWojsk (V 1927 r.) i II dowódcy piechoty dywizyjnej 23 Dywizji Piechoty w Katowicach (I 1928 r.). W latach 1930-1931 był słuchaczem Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. Po jego ukończeniu wrócił na stanowisko dowódcy 23 Dywizji Piechoty. Następnie mianowano go dowódcą 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach (1932 r.). W sierpniu 1939 r. stanął na czele Korpusu Ochrony Pogranicza. Po wkroczeniu na terytorium wschodnie Rzeczypospolitej oddziałów Armii Czerwonej dowodził oddziałami KOP, które wycofywały się na zachód. Z armią sowiecką stoczył kilkanaście potyczek i dwie bitwy: pod Szackiem (28-29 IX) i Wytycznem (1 X). Następnie przez Litwę i Szwecję, przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie pozostawał do końca wojny w dyspozycji Naczelnego Wodza. W latach 1946-1948 pracował w Inspektoracie Generalnym Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji osiedlił się początkowo w Londynie, a od 1972 r. mieszkał w Kanadzie. Zmarł w Ottawie 18 X 1986 r. Żonaty z Różą Fajans, miał jedno dziecko.

orlik_ruckeman1
opis

Awanse :

podporucznik (1915 sierpień)
porucznik (1915 listopad)
chorąży mianowany po degradacji (1918 maj)
kapitan (1919)
podpułkownik (1920)
pułkownik (1924)
generał brygady (1933)

Odznaczenia :

Orderem Virtuti Militari 5 kl
Orderem Polonia Restituta 3 kl
Krzyżem Niepodległości
Krzyżem Walecznych 4 –krotnie
Złotym Krzyżem Zasługi.
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Bibliografia:

L. Bednarek, Generał brygady Wilhelm Orlik – Rückemann ostatni dowódca KOP, praca zbiorowa pod red. B. Polaka zatytułowana: „Z dziejów Polskich Formacji Granicznych 1919-1939”, Koszalin 1998
T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991.
P. Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994.


 
Marian Borzęcki
Marian BorzęckiMarian Borzęcki, syn Bolesława i Marii z Rakowskich, ur. w 7 IX 1889 r. w Suwałkach. W 1914 r. ukończył wydział prawa Uniwersytetu Petersburskiego. W latach 1913-1916 pełnił funkcję prezesa Polskiej Kasy Ogólno-Studenckiej Wyższych Zakładów Naukowych oraz Kierownika sekcji dramatycznej Domu Polskiego Ognisko”. Po wybuchu I wojny światowej zaangażował się aktywnie w działalność powstałych na terenie Warszawy obywatelskich służb porządkowych. Pełnił w nich różnego rodzaju funkcje, począwszy od milicjanta w Straży Obywatelskiej, aż do kierownika sekcji szkoleniowej Warszawskiej Milicji Miejskiej. Od czerwca 1918 r. rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, początkowo jako referent, a następnie jako radca ministerialny. W późniejszym okresie sprawował funkcję kierownika Wydziału Policji w Sekcji Administracyjnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a dnia 5 XI 1918 r. mianowano go naczelnikiem Samodzielnego Wydziału Policji w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. W dniu 20 I 1919 r. objął stanowisko naczelnego inspektora Policji Komunalnej, a 17 VI tego roku został zastępcą Komendanta Głównego Policji (funkcję tę sprawował do 9 XI 1921 roku). W tym czasie powierzono mu zadanie zjednoczenia wszystkich organów policyjnych w Polsce i stworzenia jednolitej Policji Państwowej. Następnie został mianowany komisarzem rządu na Miasto Warszawę (nominacja  22 X 1921 roku, dymisja 17 XII 1922 roku). Od połowy grudnia 1922 roku do czerwca 1923 roku zajmował stanowisko dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Mianowano go potem komendantem Policji Państwowej (1 VII 1923 r.- 4 XI 1926 r.). W czasie przewrotu majowego w 1926 r. opowiedział się po stronie prezydenta, za co został czasowo aresztowany. Utracił także stanowisko Komendanta Głównego Policji Państwowej. Po opuszczeniu szeregów policji wykonywał swój wyuczony zawód prawnika, był m.in. członkiem prezydium Sądu Dyscyplinarnego w Izbie Adwokackiej w Warszawie oraz wykładowcą i egzaminatorem aplikantów adwokackich. W okresie 1927-1934 pełnił funkcję wiceprezydenta Warszawy. Związany był w tym czasie ze Związkiem Ludowo-Narodowym, był jednym z przywódców Obozu Wielkiej Polski, a także jednym z organizatorów Stronnictwa Narodowego.
W latach 1928-1935 należał do Rady Naczelnej Stronnictwa Narodowego. Odszedł z partii w lutym 1935 r. Następnie brał czynny udział w pracach Frontu Morges, a w 1937 r. wstąpił do Stronnictwa Pracy. Publikował artykuły m.in. w „Gazecie Administracji i Policji Państwowej” i w „Kurierze Warszawskim”. We wrześniu 1939 r. prezydent Warszawy Stefan Starzyński mianował go na stanowisko delegata komisarza cywilnego dla starostwa grodzkiego Warszawa-Śródmieście. W tym czasie pełnił także funkcję przewodniczącego komisji rewizyjnej Straży Obywatelskiej miasta stołecznego Warszawy, a od 20 IX 1939 r. należał do Komitetu Obywatelskiego przy dowództwie Armii Warszawa”. Pełnił także funkcję Szefa ekspozytury Komisariatu Cywilnego na Pradze. Od października 1939 r. w konspiracji w Biurze Politycznym. Dnia 25 XI 1939 r. został wybrany wiceprzewodniczącym komisji rewizyjnej Stołecznego Komitetu Samopomocy Społecznej. Pierwszy delegat rządu emigracyjnego na kraj. W dniu 30 III 1940 r. został aresztowany przez Gestapo i osadzony na Pawiaku. W maju 1940 r. został przewieziono go do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Został zamordowany w 1942 r. w obozie w Mauthausen. Jego symboliczny grób znajduje się na warszawskich Powązkach. Żonaty z Michaliną z domu Żakiewicz, miał syna Lecha.

Odznaczenia:

Order Polonia Restituta III klasy
Krzyż Walecznych
francuski Order Legii Honorowej IV klasy
Order Korony Rumuńskiej II klasy.

Źródła:

Kto był kim w II RP, red. J.M. Majchrowski, Warszawa 1994.
www.wikipedia.pl
www.redbor.pl




 

 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 następna > ostatnia >>

Strona 6 z 30
© 2011 Komenda Główna Straży Granicznej
Projekt graficzny: Katarzyna Sadło
webmaster: Zbigniew Malinowski
Wykonanie: Archiwum Straży Granicznej
Serwis informacyjny SG