KOMENDA GŁÓWNA STRAŻY GRANICZNEJ
      AL. NIEPODLEGŁOŚCI 100
      02-514 WARSZAWA
      e-mail: boin.kg@strazgraniczna.pl

     www.strazgraniczna.pl

      ARCHIWUM STRAŻY GRANICZNEJ
      BIURO OCHRONY INFORMACJI
      UL. ŻOŁNIERSKA 4
      71-210 SZCZECIN
      e-mail: archiwum.sg@strazgraniczna.pl

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDzisiaj1239
mod_vvisit_counterWszystkich3091577

Aktualnie: gości 129, 
botów 4 połączonych
IP gościa: 10.160.129.103
 , 
Dzisiaj: Mar 25, 2017
Start FORMACJE


Adolf Malyszko
 płk. Adolf Małyszkopłk Adolf Malyszko ps. M. Floda, ur. 1.01.1886 r. w Niemczynie (pow. Sokólski). Ojciec Adam – rolnik; matka Rozalia z domu Bielawska; żona (poślubiona 11. 10. 1924) Zofia Ludwika z domu Zalewska (1896 – 1941), syn Piotr Witold (1928 – 1992).
          Uczęszczał przez rok do szkoły ludowej w Czarnej Wsi, od 1896 r. do dwuklasowej szkoły powiatowej w Sokółce, od 1898 r. uczył się prywatnie w Wilnie, zdał egzamin z ośmiu klas gimnazjalnych w Carskim Siole (matura 1903), od 1905 r. studiował na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Uniwersytetu w Warszawie, w 1906 r. przeniósł się do Konstantynowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu (1909), ukończył Kurs Dowódców Pułków Artylerii w Toruniu (1925).
  Wydalony z Uniwersytetu w Warszawie za udział w strajku szkolnym 1905 r., wyjechał w 1906 r. do Petersburga. Po ukończeniu studiów w stopniu podporucznika otrzymał przydział do 18. Brygady Artylerii w Lublinie (1909-1910), następnie służył w 14 Dyonie Moździerzy (młodszy oficer), w 1913 r. na własną prośbę odkomenderowany do 23. Dyonu Moździerzy w Górze Kalwarii (starszy oficer baterii, do 1915 r.). W czasie I wojny światowej od 1915 r. dowódca Parku Artyleryjskiego, uczestnik walk w Prusach Wschodnich. W II 1917 r. przeniesiony na front Kaukaski do 123 Brygady Artylerii (dowódca baterii). W 1917 r. delegat Związku Wojskowego Polaków w Tyflisie (założyciel i pierwszy prezes) na Ogólny Zjazd Wojskowy Polaków w Piotrogrodzie. W czasie zjazdu wytypowany do Naczpolu (Naczelne Dowództwo Wojsk Polskich organizowane na terenie Rosji); wskutek sporu z jego prezesem W. Raczkiewiczem powrócił na front kaukaski, gdzie objął dowództwo I baterii haubic lekkich 9. Dyonu Moździerzy; w XII 1917 r. opuścił baterię wyjechał do Tyflisu, gdzie rozpoczął organizowanie Dywizji Polskiej na Kaukazie, potem przemianowanej na Brygadę Polską: służył w niej od 25 XII 1917 r. do 26 VII 1918 r. (25 XII 1917 r.-8 I 1918 r. i 30 VI-26 VII 1918 r. oficer sztabu, 8 I-30 VI 1918 r. dowódca 1. Polskiej Baterii, mianowany przez tymczasowy rząd Republiki Zakaukaskiej), a po jej rozwiązaniu wyjechał do Polski. W X 1918 r. po przybyciu do kraju mianowany dowódcą Wojskowej Straży Granicznej, od 25 VII 1919 r. prezes Komisji Kwalifikacyjnej Wojskowej Straży Granicznej z zatwierdzeniem stopnia – do 15 V 1919 r. Po zrzeczeniu się mandatu poselskiego w okresie od III 1920 r. do 26 XI 1921 r. był komendantem Centralnego Obozu Podoficerskich Szkół Artylerii w Toruniu. Od 26 XI 1921 r. do 19 V 1922 r. w Sztabie Generalnym na stanowisku zastępcy szefa w III Oddziale Naukowo-Szkoleniowym, do 26 IX 1922 r. inspektor gazowy tamże; w V 1923 r. przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Artylerii, gdzie pozostawał inspektorem wyszkolenia chemicznego do V 1925 r.; od 4 II 1926 r. do 14 II 1927 r. zastępca dowódcy 6.Pułku Artylerii Ciężkiej we Lwowie, w okresie 14 II – 26 IX 1927 r. odkomenderowany do Państwowej Komisji Uzupełnień w Sosnowcu, od 26 IX 1927 r. Komendant Państwowej Komisji Uzupełnień w Sarnach, 31 X 1928 r. przeniesiony w stan spoczynku; 23 IX 1926 r. ukarany dyscyplinarnie 28 dniami aresztu domowego za opublikowanie bez zezwolenia książki: „Uwagi oficera polskiego o Roku 1920”. Założył w Piasecznie Kasę Bezprocentową dla najuboższych, członek zarządu spółdzielni „Odrodzenie” w Piasecznie, następnie prezes jej Rady Naczelnej; 1934 r. wybrany na członka Rady Miejskiej w Piasecznie i z jej ramienia do Rady Powiatu w Warszawie. Z jego inicjatywy powstało Towarzystwo Obrony Przeciwgazowej (wiceprezes), założył Ligę Lotniczą – oba stowarzyszenia połączyły się tworząc Ligę Obrony Powietrznej. Kontakt z prasą ludową rozpoczął w VIII 1907 r. artykułem „Do braci gospodarzy” w „Przyjacielu Ludu”, który trwał do wybuchu wojny 1914 r.; Od 1928 r. publikował liczne artykuły o tematyce wiejskiej w czasopiśmie „Posiew”. W 1936 r. zaangażowany przez Syndykat Emigracyjny (kierownik oddziału kulturalno-oświatowego) – przygotowanie emigrantów do życia w wybranym kraju docelowym Ameryki Południowej. Politycznie związany z PZL i PSL „Piast”, w l. 30. z Chłopskim Stronnictwem Rolników. Wybuch II wojny światowej zastał go w Piasecznie; w I 1941 r. aresztowany, następnie zwolniony i inwigilowany. Okres wojny pracował w fabryce gilz „Dzwon” w Warszawie. W IV 1945 r. powołany do czynnej służby wojskowej na stanowisko kierownika wyszkolenia chemicznego w dywizji szkolnej, od VII 1945 r. kierownik wyszkolenia bojowego w Departamencie Chemicznym MON, od IX 1945 r. szef departamentu, w XII 1945 r. zdemobilizowany; rozkazem personalnym MON z dnia 1 II 1950 r. przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31 XII 1945 r. Od I 1946 r. w Polskim Związku Zachodnim kierownik wydziału organizacyjno-propagandowego. W I 1949 r. kierownik sprzedaży w wytwórni chemicznej „Bolbar”.
więcej
 
Bronisław January Zaniewski
płk Bronisław January Zaniewski, syn Stanisława i Adeli z d. Erdman, ur. 20.09.1871 r. w Majątku Zieląka (powiat Nowo – Aleksandrowski, ziemia Kowieńska). Ukończył 25.08 1886 r. 7 klas Korpusu Kadetów w Połocku, a następnie kontynuował naukę przez 2 lata (25.08.1886 r. – 09.08.1888 r.) w Wojennej Szkole Aleksandrowskiej w Moskwie. Po jej ukończeniu skierowany do I Newskiego Pułku im. Króla Greckiego (09.08.1888 r. – 25.11.1892 r.) w charakterze młodszego oficera. Pierwsze samodzielne stanowisko dowodzenia (dowódca szwadronu) objął w Ryżskiej Brygadzie Jazdy Granicznej (25.11.1892 r. – 18.10.1897 r.). Kolejne trzy lata (18.10.1897 r. – 11.10.1900 r.) spędził w Skuleińskiej Brygadzie Jazdy Granicznej również jako dowódca szwadronu, by następnie powrócić na analogiczne stanowisko do Ryżskiej Brygady Jazdy Granicznej (11.10.1900 r. – 03.03.1908 r.). Po czterech latach przeniesiony w strukturze tej samej brygady na etat dowódcy szkolnego szwadronu podoficerskiego. Od 21.02.1912 r. piastował kolejno stanowiska dowódcy dywizjonu: w Karskiej Brygadzie Jazdy Granicznej (do 05.03.1913 r.) oraz Petersburskiej Brygadzie Jazdy Granicznej (05.03.1913 r. – 13.07 1914 r.). Pierwsza wojna światowa zastała Bronisława Zaniewskiego w Samodzielnym Szwadronie Jazdy Granicznej im. Imperatora Aleksandra III (18.07.1914 r. – 11.12.1915 r.), którym dowodził, pełniąc równocześnie funkcję dowódcy bojowego odcinka VI Armii na wybrzeżu Zatoki Fińskiej. Od 15.02.1915 r. do 14.04.1917 r. prowadził IV Samodzielny Dywizjon Jazdy Granicznej im. Imperatora Aleksandra III z uprawnieniami dowódcy pułku i dowódcy wspomnianego odcinka bojowego. Oprócz tych obowiązków uczestniczył w pracach kawaleryjskiej komisji rekwizycyjnej na terenie całej Finlandii, będąc jej prezesem. Wybuch rewolucji w Rosji spowodował, iż został przeniesiony do rezerwy Dźwińskiego Okręgu Wojennego jako dowódca pułku.
Pułkownik Bronisław Zaniewski po przyjeździe do Polski zgłosił swój akces do Wojska Polskiego, gdzie został przyjęty 16.01.1919 r. z przydziałem do Departamentu Organizacyjno – Mobilizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko szefa sekcji Organizacyjno – Mobilizacyjnej. Z zachowanych dokumentów wynika, iż między innymi opracowywał instrukcje na użytek formacji granicznych. Z dniem 07.04.1919 r. przeniesiony do Wojskowej Straży Granicznej, gdzie po kilku miesiącach (16.08.1919 r.) został mianowany Inspektorem Wojskowej Straży Granicznej zastępując na tym stanowisku dotychczasowego dowódcę płk. Adolfa Małyszkę. Po rozwiązaniu Wojskowej Straży Granicznej i utworzeniu w jej miejsce Strzelców Granicznych, B. Zaniewski został mianowany ich komendantem (03.03.1920 r.). Po zakończonej wojnie polsko – bolszewickiej, w której pułki Strzelców pod jego dowództwem brały czynny udział, dostał wojskowy przydział ewidencyjny do 21 Pułku Ułanów Nadwiślańskich (26.02.1921 r.). W marcu 1921 r. został oddany do dyspozycji Ministerstwa Skarbu, by organizować Główną Komendę Batalionów Celnych i pododdziałów granicznych – nowych formacji ochrony granic Rzeczpospolitej. Po zakończeniu prac związanych z formowaniem Batalionów Celnych i po rozlokowaniu ich na granicy, na osobistą prośbę został przeniesiony do Oddziału V Sztabu Generalnego. Od marca 1922 r. pełnił funkcję komendanta Państwowej Komisji Uzupełnień w miejscowościach: Kalisz ( 01.03.1922 r.), Katowice (12.04.1924 r.) Kalisz (14.02.1925 r.). Przeniesiony w stan spoczynku 30.04.1927 r. rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej.
Żonaty, nazwisko panieńskie Pisarew, trójka dzieci: Helena ur.04.03.1893 r.; Jerzy ur.27.05.1902 r. ; trzecie nieznane.

Mianowania: Odznaczenia:

- podporucznik 09.08.1889 r. - order 2 i 3 stopnia św. Anny
- porucznik 31.05.1892 r. - order 3 i 3 stopnia św. Stanisława
- podrotmistrz 06.12.1895 r. - order 4 stopnia św. Włodzimierza
- rotmistrz 09.04.1900 r.
- podpułkownik 21.02.1912 r.
- pułkownik 04.10.1916 r.


 
Maksymilian Linda
gen. bryg. Maksymilian Linda , ur. 22 X 1860 r. w Działoszynie, woj. kaliskie. Ukończył gimnazjum filologiczne w Warszawie i Szkołę Junkrów. Rozpoczął następnie służbę zawodową w piechocie armii rosyjskiej. W latach 1904-1905 w czasie wojny rosyjsko-japońskiej dowodził batalionem piechoty. Podczas I wojny światowej mianowano go dowódcą pułku, a następnie brygady (od II 1917 r.). Po rewolucji w Rosji w 1917 r. działał na rzecz Wojska Polskiego na Ukrainie, jako szef sztabu 4 Dywizji Strzeleckiej i dowódca Brygady Piechoty w II Korpusie Polskim w Rosji. Po jego likwidacji służył w III Korpusie Polskim w Rosji (IV-VI 1918 r.). W lutym 1919 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo objął stanowisko wiceprzewodniczącego, potem zaś przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej dla urzędników wojskowych oraz dla oficerów w Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Następnie został wyznaczony na komendanta miasta i placu we Lwowie. W kwietniu 1921 r. przeniesiono go w stan spoczynku. Ponownie został powołany do służby w czerwcu 1921 r. na stanowisko komendanta głównego Batalionów Celnych (później Straż Graniczna) przy Ministerstwie Skarbu. Dnia 1 II 1923 roku przeniesiony w stan spoczynku. Zmarł w Zakopanem 25.IV.   1945 r.  
Awanse:

Chorąży (1882)
podporucznik (1886)
porucznik (1890)
sztabskapitan (1894)
kapitan (1896)
podpułkownik (1905)
pułkownik (1911)
gen. bryg. (1921)
 

Odznaczenia:
Krzyż Walecznych – 2 krotnie

Biografia:

Enc. Wojsk. V; K r y s k a – K a r s k i, Ż u r a k o w s k i, Generałowie; CAW, Akta personalne, L-4226
T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991.
P. Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994.

 
Władysław Rożen
gen. Władysław Jaxagen. bryg. Władysław Rożen  (JAKSA-ROŻEN, JAXA-ROŻEN), ps.”BARNABA”, s. Witolda i Marii z Matuszewskich, ur. 29 III 1875 r. w Krzyżopolu. W latach 1884-1887 uczęszczał do gimnazjum w Ananiewie. Wstąpił następnie do korpusu kadetów w Niżnym Nowogrodzie, a potem do Aleksandrowskiej Szkoły Wojennej w Moskwie (1893 r.). Po jej ukończeniu służył w 4 Moździerzowym Pułku Artylerii Polowej (1895-1899). W 1899 r. uzyskał roczny urlop podczas którego wstąpił, jako wolny słuchacz, na Politechnikę Warszawską. Rok później został przeniesiony do rezerwy, co pozwoliło mu kontynuować naukę na Politechnice Lwowskiej. W 1901 r. wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Od 1904 r. pracował w tajnej drukarni w Warszawie i kolportował bibułę partyjną. W dniu 19 VIII 1904 r. został powołany do armii do 3 Pułku Artylerii Oblężniczej w Kijowie. Nie chcąc uczestniczyć w wojnie z Japonią zdezerterował do Krakowa, gdzie prężnie działał w Organizacji Bojowej PPS. W 1907 r. wyjechał do Lublany i wstąpił do Akademii Rolniczej, którą trzy lata później ukończył. Po powrocie do kraju rozwinął działalność polityczną (Związek Walki Czynnej, Związek Strzelecki). Dnia 7 VIII 1914 r. stanął na czele Związku Strzeleckiego we Lwowie. Po zajęciu miasta przez wojska rosyjskie (wrzesień 1914 r.) udał się do Krakowa, gdzie przyłączył się do Legionów Polskich. Został mianowany dowódcą organizującej się 4 baterii II dywizjonu artylerii. Od X 1914 r. udał się na front, gdzie dołączył do I Brygady Legionów Polskich. Uczestniczył w walkach brygady na Podhalu pod Krzywopłotami (17-18 XI), Marcinkowicami (6 XII) i Pisarzową (7 XII). Od XII 1914 r. do V 1915 r. wraz z baterią przeszedł na odpoczynek do Zaskału, a następnie do Osieki. W dniach 18-19 V 1915 r. brał udział w bitwie pod Konarami, a 4-8 VIII pod Kamionką koło Ożarowa. Od IX 1915 r. przejął dowództwo II dywizjonu artylerii, w którego skład weszły 4 i 5 baterie. W IV 1916 r. zachorował i przebywał w szpitalu w Lublinie, a potem w Karlsbadzie. Po powrocie dowodził kadrą artylerii w Kozienicach ( VI-XII 1916 r.), a następnie I dywizjonem artylerii (I-VI 1917 r.). Podczas kryzysu przysięgowego odmówił złożenia przysięgi na wierność państwom centralnym, czego konsekwencją było zwolnienie z Legionów Polskich. Po opuszczeniu wojska udał się do Lwowa, gdzie został zatrudniony w Galicyjskim Towarzystwie Gospodarczym. We lX 1918 r. uczestniczył w walkach obronnych Lwowa, jako dowódca odcinka oraz komendant szkoły Konarskiego i kadry piechoty. Z początkiem XII 1918 r. został mianowany dowódcą artylerii okręgu przemyskiego. Na froncie zajął się organizowaniem 3 i 11 pułku artylerii polowej oraz 2 pułku artylerii lekkiej. Następnie otrzymał nominację na dowódcę 4 pułku artylerii polowej z przydziałem do 4 Dywizji Piechoty. Po reorganizacji 3 i 11 pułku artylerii polowej mianowano go dowódcą 3 pułku artylerii polowej. W VII 1919 r. został  zastępcą dowódcy 10 Brygady Artylerii Polowej. Pod koniec roku objął stanowisko zastępcy dowódcy Żandarmerii Wojskowej, a po reorganizacji (22 VIII 1921) szefa Wydziału Żandarmerii przy Departamencie I (Piechoty)  Ministerstwa Spraw Wojskowych. W dniu 1 VII 1922 r. mianowany komendantem głównym Baonów Celnych, a 1 IX 1922 r. (po przemianowaniu formacji) - Komendantem Głównym Straży Granicznej. Został odwołany z tego stanowiska w VI 1923 r. i ponownie wyznaczony na stanowisko szefa Wydziału 2 Żandarmerii Departamentu Piechoty M.S.Wojsk. Od 14 IX 1926 r. do 19 III 1929 r. pełnił funkcję komendanta garnizonu i placu Miasta Stołecznego Warszawy. Następnie objął stanowisko komendanta Związku Strzeleckiego (od 26 III 1929 r.). Od 1 VI 1930 r. znalazł się w dyspozycji Ministerstwa Spraw Wojskowych. Zmarł w dniu 24 VI 1931 r. w Warszawie, gdzie został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach  w Alei Zasłużonych. Żonaty z Wiktorią Kossobudzką (1905), działaczką partyjną, miał troje dzieci: córkę i dwóch synów.

Awanse:

podporucznik (1895)
porucznik (1899)
kapitan (1915)
major (1918)
podpułkownik (1919)
pułkownik (1920)
gen. bryg. (1927)

Odznaczenia:

Order Virtuti Militari  5 kl.
Order Polonia Restituta 3 kl.
Krzyż Niepodległości z Mieczami ,
Krzyż Walecznych 2 – krotnie
Złoty Krzyż Zasługi.
Order Krzyża z Orłem II klasy

Bibliografia :

Enc. Wojsk. VII; Kryska-Karski, Żurakowski, Generałowie; Powązki: PSB (A. Kunert); „Polska Zbrojna” z 26 VI 1931: CAW, Akta  personalne, R-6010.
T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991.
P. Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994.
www.wikipedia.pl


 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 następna > ostatnia >>

Strona 5 z 30
© 2011 Komenda Główna Straży Granicznej
Projekt graficzny: Katarzyna Sadło
webmaster: Zbigniew Malinowski
Wykonanie: Archiwum Straży Granicznej
Serwis informacyjny SG